Dlaczego nie umiesz się ucieszyć tym, co zrobiłeś

„Docenianie siebie i w konsekwencji też innych, to nie jest coś, co przychodzi mi z łatwością (…) gdzie w sporcie był czas na docenianie? (…) miałeś trzy sekundy na to, żeby (…) przybić piątkę z kolegą i samemu sobie powiedzieć, kurde, fajnie to zrobiłem, ale już byłeś z drugiej strony boiska i już siedziała następna akcja”.

Mówi to o sobie prezes firmy, nie trener o innych. Sam zastrzega, że nie wie, na ile to wynika ze sportu. Ten sam nawyk ma dziś w pracy, gdzie po sukcesie „przybijamy sobie piątkę i jedziemy dalej, bo tam jest (…) kolejny cel”.

„Czy doceniać? Jak to? Przecież wszyscy dowożą, dostają premię i nie ma co doceniać. Prawdopodobnie są osoby, które w domu nigdy nie były chwalone (…) jak przyniosłeś piątkę (…) a ile było piątek? No wszyscy. Co to za sukces? (…) A jeśli przyniesiesz szóstkę z minusem, to dlaczego nie szóstkę? (…) A za co ten minus?”

Tak odpowiadają mu menedżerowie, z którymi pracuje. Wzorzec z domu przechodzi do firmy, choć według niego działa odwrotnie, niż się wydaje. „Znacznie lepiej działa to, co chwalimy, niż to, co krytykujemy”.

„Mam wrażenie, że osoby, które mniej osiągnęły, więcej o tym rozmawiają, więcej się tym chwalą, niż osoby, które faktycznie coś osiągnęły (…) w moim wypadku ja nie do końca uważam, że mam się czym chwalić, bo liczyłam na osiągnięcie znacznie wyższych celów (…) dla mnie to jest taka trochę porażka”.

O własnej karierze w wieloboju. To, co osiągnęła, nie jest dla niej powodem do chwalenia się, bo celowała wyżej.